بسمالله الرحمن الرحیم
إنا لله و إنا إلیه راجعون
رحلت جانسوز عالم ربانی و مرجع عالیقدر جهان تشیع، مرحوم آیتاللهالعظمی شبیری زنجانی رضوانالله تعالی علیه، ضایعهای سنگین و اندوهی جانکاه برای حوزههای علمیه و جامعهی مؤمنان است.
آن فقیه فرزانه، عمری را در راه پاسداری از حقیقت و صیانت از حریم دین سپری کرد و در این مسیر، آزادگی را نه در سخن، که در سیره و منش خویش معنا بخشید. بر آنچه حق میدانست استوار ماند و در برابر دشواریها، فشارها و آزار و اذیتهایی که در راه باور و عقیده خویش متحمل شد، از مسیر حق و حقیقت روی برنتافت.
چه بسیار که اهل ایمان، نه به آسودگی و عافیت، که به میزان ایستادگیشان در روزهای دشوار شناخته میشوند؛ و آن مرجع فقید، از شمار مردانی بود که در تلاطم روزگار، قامت آزادگی خم نکرد و عزت خویش را به مصلحتهای دنیایی نیالود. رنجهایی که در این راه بر او رفت، برگهایی از دفتر پربرگ حیات اوست؛ برگهایی که با صبر، استقامت و وفاداری به عهد الهی نگاشته شد.
برای اینجانب که از سال ۱۳۳۹ توفیق ارتباط با بیت شریف شبیریزنجانی را داشتهام، فقدان آن بزرگوار تنها فقدان یک مرجع عالیقدر، که فراق شخصیتی است که خاطرات و سالهای بسیاری از عمرم با نام و حضور ایشان و این خاندان شریف پیوند خورده است؛ جایی که نخستین دیدار من با مرحوم امام خمینی رضوانالله تعالی علیه نیز در منزل پدر بزرگوار ایشان، مرحوم آیتالله سید احمد زنجانی رحمةالله علیه اتفاق افتاد؛ دیداری که در خاطر من همچنان زنده است و یادآور روزگاری است که این بیت شریف، مأمن علم، تقوا، آزادگی و فضیلت بود.
اینجانب این مصیبت بزرگ را به محضر حضرت ولیعصر عجلالله تعالی فرجه الشریف، حوزههای علمیه، شاگردان و ارادتمندان آن فقید سعید، خصوصاً فرزندان فاضل و محترم ایشان تسلیت عرض میکنم و از درگاه خداوند متعال برای ایشان، علوّ درجات و حشر با محمد و آل محمد علیهمالسلام و برای بازماندگان و داغدیدگان، صبر جمیل و اجر جزیل مسئلت دارم.
اسدالله بیاتزنجانی
سیام شهریورماه ۱۴۰۵
قمالمقدسة
اشتراکگذاری این نوشته
کد QR را اسکن کنید یا از لینک کوتاه بالا برای اشتراکگذاری این نوشته استفاده کنید
