سؤال: با عرض سلام و تحیت، معروض می دارد، همان طور که مستحضر هستید، یکی از آفت هایی که جامعه ایران مخصوصا در دوره تاریخی معاصر با آن مواجه بوده است پدیده مذموم جوک سازی برای اقوام مختلف هست که مضون غالب آنها توهین های نژادی می باشد و البته با کمال تاسف این پدیده آنچنان شایع شده که علاوه بر اقشار عمومی جامعه، سازندگان، پردازندگان و علاقه مندان زیادی در بین اقشار فرهیخته مانند اساتید، معلمان و دانشجویان و از همه بدتر در بین روحانیون هم دارد که رواج استفاده از موبایل و اس.ام.اس این بازار منکر را رونق بیشتری بخشیده است و متاسفانه در ایام اخیر هم با بی پروایی و پرده دری تمام در سکوهای ورزشگاه ها در شکل توهین مستقیم به شدت مظاهره می کند. حال با مقدمه فوق سوالات بنده از حضرتعالی این هست: ۱- در حالی که رفتار ضد اخلاقی استهزاء به شدت و به کرات در قرآن کریم تکریه شده است و در رفتار و گفتار پیامبر و ائمه اطهار تقبیح، آیا به عنوان یک مرجع دینی، نهی از چنین منکری را ضروری نمی دانید؟ ۲- توهین به قوم دیگر ویا نژاد دیگر به عنوان یک رفتار کفرآمیز (نعوذ بالله، گوینده به طور غیرمستقیم خدا را در آفرینش آن قوم خطاکار می داند) نه توجیه دینی و اخلاقی دارد و نه توجیه انسانی و عقلی. حال، حضرت عالی مقابله با این پدیده ضد انسانی و ضد فرهنگی را ضروری نمی دانید؟ ۳- ظاهر امر نشان می دهد که استهزاء یک قوم، شکل تعمیم یافته غیبت و به عبارتی غیبت جمعی هست، آیا آگاهی دادن بیشتر در رابطه با کراهت و قباحت این رفتار گناه آمیز را در منابر، تریبون ها و … ضروری نمی دانید؟ ۴- در روزگاری که ایران عزیز( به عنوان یک کشور با تنوع قومی) آماج دشمنی های گوناگون دول استکباری هست و برای غلبه بر این دشمنی ها نیازمند وحدت ، یکپارچگی والفت هرچه بیشتر اقوام ،آیا شیوع چنین پدیده بدی را که سم مهلکی برای اتحاد هست، یک امر مشکوک و برنامه ریزی شده توسط دشمنان این ملت به حساب نمی آورید؟ و برخورد و مبارزه با آن را ضروری نمی دانید؟

سوال

با سلام و تحیت؛
پاسخ سؤال اول: مطمئناً مورد سؤال از مصادیق بیّن منکر است بلکه موجب هتک جمعیت کثیری از افراد محقون و محترم است؛ بنابراین نهی از آن با حفظ مراتب و شرایط واجب و کوتاهی در نهی از آن حرام است.

پاسخ سؤال دوم: از پاسخ سؤال اول، پاسخ این سؤال هم به دست می آید با توجه به این نکته که اگر از روی عمد و توجه کلماتی بر زبان جاری شود که موجب هتک ساحت قدس ربوبی یا خدای ناکرده منتهی به انکار به یکی از مسلمات اعتقادی شود، طبعاتی جدی متوجه آن خواهد بود که در ابواب فقه به آن اشاره شده است.

پاسخ سؤال سوم: همانطوری که در پاسخ به سؤالات قبلی تذکر داده شد، با حفظ مراتب و شرایط نهی از منکر، بر هر عالم و عارف به مسأله چه منبری باشد چه اهل قلم و چه استاد دانشگاه اعم از حوزوی و دانشگاهی، تذکر و منع از آن لازم و ضروری است.

پاسخ سؤال چهارم: پاسخ این سؤال بر عهدۀ فقیه نیست ولی احتمال این موضوع دور به نظر نمی رسد. به همین دلیل بر عهدۀ برنامه ریزان فرهنگی و سیاسی کشور است که با برنامه ریزی مناسب، طوری سیاست گذاری کنند که زمینه های چنین رفتارهائی در جامعه از بین برود.

با سلام و تحیت؛
پاسخ سؤال اول: مطمئناً مورد سؤال از مصادیق بیّن منکر است بلکه موجب هتک جمعیت کثیری از افراد محقون و محترم است؛ بنابراین نهی از آن با حفظ مراتب و شرایط واجب و کوتاهی در نهی از آن حرام است.

پاسخ سؤال دوم: از پاسخ سؤال اول، پاسخ این سؤال هم به دست می آید با توجه به این نکته که اگر از روی عمد و توجه کلماتی بر زبان جاری شود که موجب هتک ساحت قدس ربوبی یا خدای ناکرده منتهی به انکار به یکی از مسلمات اعتقادی شود، طبعاتی جدی متوجه آن خواهد بود که در ابواب فقه به آن اشاره شده است.

پاسخ سؤال سوم: همانطوری که در پاسخ به سؤالات قبلی تذکر داده شد، با حفظ مراتب و شرایط نهی از منکر، بر هر عالم و عارف به مسأله چه منبری باشد چه اهل قلم و چه استاد دانشگاه اعم از حوزوی و دانشگاهی، تذکر و منع از آن لازم و ضروری است.

پاسخ سؤال چهارم: پاسخ این سؤال بر عهدۀ فقیه نیست ولی احتمال این موضوع دور به نظر نمی رسد. به همین دلیل بر عهدۀ برنامه ریزان فرهنگی و سیاسی کشور است که با برنامه ریزی مناسب، طوری سیاست گذاری کنند که زمینه های چنین رفتارهائی در جامعه از بین برود.



0
adminfaq 8 سال 0 Answers 124 views 0